Κάθετος αργαλειός με βαρίδια (περίπου 6.000 π.Χ.) Θεωρείται ότι αναπτύχθηκε στην Ευρώπη κατά τη Νεολιθική Εποχή. Ο πρωτόγονος υφαντής για να ξεπεράσει το πρόβλημα της ευλυγισίας των νημάτων στημονιού, αρχικά έδενε το ένα άκρο τους σε κάποιο οριζόντιο κλαδί δέντρου, ενώ στο άλλο έδενε πέτρες, που χρησίμευαν σαν βαρίδια για να διατηρούνται τα νήματα τεντωμένα. Η διάταξη αυτή προσφερόταν για την αποτελεσματική διαπλοκή των νημάτων υφαδιού κάθετα προς το στημόνι, για να παραχθεί ύφασμα. Το μέγιστο μήκος υφάσματος δεν ξεπερνούσε τα δύο μέτρα, όσο το ύψος που μπορούσε να φθάσει η υφάντρια για να περάσει το υφάδι. Ο κάθετος αργαλειός παρέμεινε ο πιο συνηθισμένος τύπος αργαλειού για χιλιετηρίδες.Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι, οι Ομηρικοί Έλληνες, αλλά και μέχρι τον 19ο αιώνα η φυλή των Ινδιάνων της Αμερικής Ναβάχο χρησιμοποιούσαν τον κάθετο αργαλειό.Ήταν αρκετά πιο απλοί κατασκευαστικά αλλά αρκετά πιο δύσκολοι στην χρήση και κατά συνέπεια πιο αργοί στην παραγωγή του υφάσματος.Παρόλα αυτά και οι κάθετοι αργαλειοί χρησιμοποιούνται με μεγάλη επιτυχία μέχρι και σήμερα στην κατασκευή χαλιών. Συνήθως κατασκευάζονται σε μεγάλες διαστάσεις δίνοντας την δυνατότητα να δουλεύουν σ’ αυτόν ταυτόχρονα τρεις – τέσσερις ή και περισσότερες υφάντρες.